پایگاه خبری سینما تجربی 22 ارديبهشت 1397 ساعت 13:20 http://cinematajrobi.ir/vdcg7y9q.ak9xu4prra.html -------------------------------------------------- در آخرین جلسه «درس‌گفتارهای صدا و موسیقی در سینمای مستند» مطرح شد: عنوان : معین کریم‌الدینی: صداهای شسته‌رُفته‌ی بعضی میکروفون‌ها به فضای واقعی فیلم مستند ضربه می‌زند -------------------------------------------------- معین کریم‌الدینی مستندساز نام‌آشنای سینمای ایران، آخرین مدرس «درس‌گفتارهای صدا و موسیقی در سینمای مستند» بود که در سالن سینماحقیقت مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی برگزار شد. او در این کارگاه تاکید کرد که صداهای شسته‌رُفته‌ی بعضی میکروفون‌ها به فضای واقعی فیلم مستند ضربه می‌زند. متن : به گزارش روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، معین کریم الدینی بحث کارگاه خود را با نحوه نزدیک شدن به جهان صوتی فیلم شروع کرد و خطاب به هنرجویان گفت: همانطور که در مرحله پژوهش، فرم بصری فیلم خود را جستجو می کنید، کانسپت صوتی فیلم خود را هم کشف کنید. سپس سکانسی از فیلم آتلان پخش شد که در آن ایلحان دندان بر لبه ی قفس خود می کشید. کریم الدینی توضیح داد: این ایده ی بصری با گوش دادن به صداهای لوکیشن در ذهنش جاری شد و قبل از اینکه تصویر این سکانس توجه او را به خود جلب کند، صدای دندان های ایلحان بود که از پشت قفسش به گوش او رسید و باعث شد این سکانس شکل بگیرد. در ادامه این کارگاه، بحث حفظ فاصله ی منطقی از صدای لوکیشن مطرح شد. کریم الدینی درباره ی صداهایی صحبت کرد که مخاطب نیاز به شنیدنشان دارد و برعکس صداهایی که مخاطب نیاز ندارد آنها را بشنود. تاثیر پی رنگ اصلی فیلم بر فرم صدا، بحث بعدی این مجموعه درس گفتارها بود و معین کریم الدینی در این ارتباط گفت که جهان بینی و نوع نگاه شما به محتوا یا داستان، بر فضای صوتی فیلم تاثیر زیادی می گذارد. او سپس درباره ی نحوه ی هماهنگ کردن تم فیلم با شخصیت صوتی فیلم حرف زد و ادامه داد: همانطور که حس و حال و لنز و وضعیت دوربین خود را در فیلمتان از ابتدا تعریف می کنید و تصمیم می گیرید کدام قسمت از جهان سوژه را به مخاطب تان نشان دهید و کدام قسمت را به او نشان ندهید، در مورد صدا و میکروفون هم همین مسیر را پیش بگیرید. مبحث بعدی این کارگاه درباره ی دروغ و واقعیت در دنیای صدای فیلم مستند بود. کریم الدینی درباره ی میزان دخالت صدا در حرکت ذهنی کارگردان از واقعیت به تجرید و خطوط قرمزی که صداگذار فیلم مستند نسبت به فیلم داستانی باید رعایت کند، سخن گفت. او استفاده از آمبیانس واقعی در لحظه را با افکت های سالنی فیلم های مستند مقایسه کرد و سپس یک سکانس دیالوگ محور را در یک محیط خارجی در فیلم آتلان پخش کرد. لایه های صوتی ظریف بک گراند صدا و اهمیت آن در فضاسازی و استفاده درست از میکروفون هایی که بک گراند صدا را ثبت کنند، بحث بعدی این کارگاه بود. کریم الدینی گفت: صداهای شسته رفته ی بعضی میکروفون ها به فضای واقعی فیلم مستند ضربه می زند و کارگردان باید در صدابرداری، به کثیفی صوتی محیطش توجه کند و آن را از دنیای واقعی فیلم حذف نکند. سپس او از خطوط قرمز استفاده معناگرایانه در صدا حرف زد و این موضوع را با استفاده های مونتاژی صدا در امتداد حس واقعی صحنه مقایسه کرد و گفت که این موضوع، مرز ظریف صداگذاری سینمای مستند و داستانی است و مستندساز باید خطوط قرمز خود را در استفاده های معناگرایانه در صدای فیلم مستند بداند و در دام این موضوع گرفتار نشود. بحث بعدی این کارگاه درباره ی این بود که کارگردان موقع ثبت صدا باید چه نکاتی را اولویت خود بداند و صدا تا چه اندازه می تواند مسیر کار کارگردان را مشخص کند و از کجا کارگردان می تواند اهمیت صدا را به خاطر از دست رفتن موقعیت فیلمبرداری از اولویت خارج کند. کیفیت، عمق و نوع صدا و طی کردن مسیر اطناب به ایجاز در لایه های صوتی هم مباحثی بودند که در ادامه ی این جلسه مطرح شدند . سپس یکی از سکانس های داخلی فیلم آتلان پخش شد و درباره ی لایه های صوتی زیر دیالوگ و ساوند ترکی که در استودیو به این سکانس اضافه شد، بحث و گفتگو شد. میزان دخالت در فضای صوتی در استودیو مبحث پایانی این کارگاه بود. کریم الدینی درباره ی حق دخالت در انتخاب نوع صدا در استودیو سخن گفت و سه نوع سرفه را در یک سکانس دادگاه در سه نقطه ی مونتاژی با هم مقایسه کرد و تاثیر روانی نوع صدا را بر منحنی روانی ساختار مونتاژی فیلم بررسی کرد.