روایت خسرو سینایی از چهار فیلم مستند خود درباره هنرمندان تجسمی
کد مطلب : 12676

روایت خسرو سینایی از چهار فیلم مستند خود درباره هنرمندان تجسمی

تاریخ انتشار: چهارشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۶ ساعت ۱۱:۵۸
خسرو سینایی معتقد است روایت سینما به زبان سینماست نه ادبیات روی کاغذ و این دو از هم متفاوت هستند.
Share/Save/Bookmark
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «سینما تجربی» به نقل از خبرگزاری هنرآنلاین، اولین دوره اکران فیلم‌های هنرمندان تجسمی با نمایش آثار خسرو سینایی در خانه هنرمندان ایران برگزار می‌شود.
در این دوره، چهار فیلم از خسرو سینایی با نام‌های "شرح حال" درباره ژازه تباتبایی محصول سال ۴۷،"حاج منصور الملکی" درباره حاج منصور الملکی محصول سال ۵۱،"گیزلا" درباره گیزلا وارگا سینایی محصول سال ۷۲ و"میان سایه و نور" درباره فرح اصولی محصول سال ۸۲ در خانه هنرمندان ایران به نمایش درخواهد آمد.
سینایی درباره این فیلم‌ها گفت: اولین این فیلم‌ها در سال ۴۷ ساخته شد و آخرین آن در سال ۸۲ بوده است. من در قالب این فیلم‌ها می‌خواهم نشان دهم که ساخت فیلم از سوی فیلمساز در ارتباط با یک هنرمند، یک خلاقیت مشترک است و فیلمساز اجراکار هنرمند نیست، بلکه برداشت خودش را از زندگی و آثار آن هنرمند در فیلم خود مطرح می‌کند. درواقع این اصل را بپذیریم که همکاری فیلمساز با یک هنرمند بده بستان فکری مشترک بین این دو است.
وی ادامه داد: فیلم مستند این نیست که فیلمساز حرف‌هایی که در یک کتاب می‌تواند زده شود در فیلم خود مطرح کند، چرا که برخی از موضوعات را می‌توان در یک کتاب هم دید. البته اگر تصاویر خاصی در ارتباط با سینما از زندگی آن هنرمند داشتید و خواستید از آنها در فیلم استفاده کنید آن صحبتش جداست، اما امروز بیشتر آثار مستند تبدیل به یکسری فرم خاص شده است که بیشتر نشات گرفته از نمایش آن در تلویزیون است و آن هم به این شکل که هنرمند در مقابل دوربین از زندگی خود می‌گوید و در خلال آن یکسری از تصاویر و عکس‌ها هم منتشر می‌شود که از نظر من این را دیگر نمی‌توان فیلم مستند نامید، بلکه بیشتر یک گزارش است که از زندگی یک فرد ارائه می‌شود.
کارگردان "عروس آتش" در ادامه بیان کرد: فیلم مستندی که متکی بر تعامل بین هنرمند و فیلمساز نباشد، مستند نیست. سال‌هاست من و برخی از دوستانم سعی کردیم این موضوع را جا بیندازیم که فیلمساز را اجراکار ندانند چرا که هنرمند خلاقی است که تبادل ذهنی مشترک آن با سوژه تبدیل به فیلم می‌شود و این آن چیزی است که من در این چهار فیلم در چهار شکل مختلف با چهار هنرمند مختلف انجام دادم. اتفاقی که در قالب همیشگی نیست و کاملاً متفاوت است و برداشت من به عنوان فیلمساز از زندگی این آدم‌هاست که نشان داده می‌شود.
سینایی درباره اکران این فیلم‌ها نیز اظهار کرد: این فیلم‌ها پیش از این بارها اکران شده‌اند ولی چون فیلم کوتاه هستند، بیشتر در محافل اکران شده‌اند.
وی در پاسخ به این سؤال که آیا فیلم‌هایش مستند پرتره هستند، عنوان کرد: پرتره با گزارش فرق دارد. ممکن است شما حرف خاصی داشته باشید اینکه چطور دیدید و کدام جنبه از زندگی آن هنرمند را زیر ذره بین گذاشته‌اید مهم است. آنچه از مستند پرتره امروز مطرح است، همانطور که گفتم گزارش است و یک فرم ثابت که در همه آثار شبیه به هم هستند. باید دید شما به عنوان فیلمساز فضای زندگی و شخصیت هنرمند را چگونه دیده‌اید و چه برداشتی از او داشته‌اید. فیلم‌های من کاملاً متفاوت هستند و من تمام تلاشم را کردم تا این اتفاق رخ دهد.
کارگردان "تهران امروز" درباره زمان تقریبی هرکدام از فیلم‌ها نیز گفت: طولانی‌ترین فیلم" میان سایه و نور" با ۲۵ دقیقه زمان است که به زندگی فرح اصولی می‌پردازد، بعدی "گیزلا" با ۲۳ دقیقه زمان که به زندگی گیزلا وارگاسینایی پرداخته، فیلم "حاج منصورالملکی"۱۷ دقیقه و آخرین ۱۲ دقیقه است که "شرح حال" نام دارد و راجع به آثار و مجسمه‌های ژازه تباتبایی است.