مستند «فرشچیان» ابعاد پنهان استاد فرشچیان را نمایان می کند
کد مطلب : 1127

مستند «فرشچیان» ابعاد پنهان استاد فرشچیان را نمایان می کند

تاریخ انتشار: چهارشنبه ۱۹ مرداد ۱۳۹۰ ساعت ۱۱:۲۳
سينما تجربي: مصطفی رزاق‌کریمی کارگردان مستند «فرشچیان» گفت: مستند «فرشچیان» ابعاد پنهان استاد فرشچیان را نمایان می کند.
Share/Save/Bookmark
بنا بر گزارش پايگاه خبري- تحليلي «سينما تجربي» ،مستند «فرشچیان» اولین بار در بخش مفاخر و مشاهیر چهارمین دوره جشنواره بین المللی فیلم مستند «سینما حقیقت» روی پرده رفت. با مصطفی رزاق‌کریمی کارگردان مستند «فرشچیان» درباره این فیلم به گفت و گو نشستیم.

ایده این فیلم چگونه به ذهنتان رسید؟
ساخت این فیلم به من پیشنهاد شد و برای استقبال از آن دلیل داشتم.من با استاد فرشچیان از جوانی و نوجوانی در حد و اندازه خودم آشنایی داشتم و خاطرات خوبی از ایشان در ذهن من وجود داشت.
تخیلات، شخصیت‌های‌اساطیری، رنگ‌‌پردازی، پرسپکتیوهای مختلف،تغییرات گوناگون در مینیاتور و دوره‌های مختلف چه از نظر هنری و چه از نظر فنی و محتوایی، نگاه درونی استاد هنگام خلق اثر، شعرهای مختلف در تابلوهایشان، طراحی‌هایی دوران کودکی(به گفته فرشچیان ایشان در کودکی زیاد آهو طراحی می‌کرده است) و حضور همیشه رنگ در آثارشان من را به ساخت این سوژه ترغیب کرد. درون این آدم برای من خیلی جذاب بود.بنابراین ساخت این فیلم را پذیرفتم. تحقیق این کار نیز برعهده شهروز نظری بود.

گویا شما قبلا هم مستندهایی از این دست ساخته‌اید؟ قبلاً مستند زندگی «مرتضی ممیز» پدر گرافیک ایران را ساختم . پرتره «علامه محمدتفی جعفری» را هم کارگردانی کرده‌ام.
همچنین پیش از این، حدود ۲۵ – ۲۶ سال پیش در وین اتریش دوازده مستند پرتره از نویسندگان و شاعران ایتالیا ، هلند و...ساخته‌ام.

چه شاخصه‌هایی برای ساخت پرتره(زندگی‌نامه بزرگان) باید در نظر گرفت؟
در این عرصه کارگردان نباید خیلی علایق شخصی خود را دخالت دهد.پرتره بیشتر به یک تحقیق خوب و منسجم نیازمند است و نباید آن را با نگرش‌های شخصی همراه کرد. در این گونه مستند سعی می‌شود ابعاد پنهان و درونی هنرمندان جراحی و به تصویر کشیده شود. مثلا در مستند فرشچیان من فقط سعی کردم دوربین را در جای درست بگذارم و خودم را در جای آقای فرشچیان بگذارم نه اینکه نگرشم را پیاده کنم.
عقیده دارم نباید مشکلات و عقده‌ تربیتی را به زور به فیلم تحمیل کرد تا کارگردان بتواند به سلامت با موضوع برخورد. کند.

ساخت این فیلم چه مدت طول کشید؟
برای ساخت اینجور فیلم‌ها باید صبر و حوصله داشت. دقیقا یادم نیست،اما چند ماهی طول کشید.از آنجا که بیشتر این مستند،معرفی استاد فرشچیان از زبان خودشان است و به دلیل اینکه ایشان آمریکا بودند طول مدت فیلمبرداری زیاد شد. فیلمبردار «فرشچیان» مرتضی پورصمدی و محمد آلادپوش و تهیه کننده موسسه برگ سبز(دگافیلم)است.

چه پیشنهادی برای ساخت این سبک مستند دارید؟
بهتر است پرتره در قید حیات افراد ساخته شود نه بعد از مرگشان. ساخت چنین فیلم‌هایی ارزش جهانی دارد اما اگر بعد از مرگ بزرگان ساخته شود ممکن است با غلو همراه شود. در عین حال در ساخت پرتره باید کارگردان دستش برای تحقیق باز و برای حلاجی موضوع فرصت داشته باشد که مطمئنا این امر در زمان زنده بودن شخص راحتر اتفاق می‌افتد.مثلا مستند «فرشچیان» در مورد زندگی شخصی استاد نیست اما از طرفی می‌توانیم بگوییم که زندگی شخصی ایشان را هم از منظری بررسی می کند چرا که بیشتر زندگی ایشان با هنرشان گره خورده است. در این مستند آیدین آغداشلو و هنرمندان دیگر و همچنین خود آقای فرشچیان در مورد نقاشی‌های این هنرمند صحبت می‌کنند. ما در این مستند به جایگاه استاد فرشچیان در هنر مینیاتور، جایگاه مینیاتور در دنیای امروز و کسانی که به این هنر شکل و محتوا داده‌اند، پرداخته‌ایم.

تفاوت سینمای مستند با سایر گونه‌ها در چیست؟
سینمای مستند نگاهی متفاوت دارد.در فیلم مستند بر اساس اسناد مستقیماً با موضوع روبرو می‌شویم. در واقع بستگی دارد در چه مسیری،چه تعریفی از سینمای مستند داشته باشیم.در این گونه از سینما باید با واقعیت‌های موجود روبرو باشیم و خودمان تحلیل‌گر نباشیم.باید به عنوان یک جراح جزئیات را بینیم. کار اصلی یک مستندساز از تحقیق می‌آید.در این کار نباید به اصل موضوع لطمه زد. فیلم مستند سعی می‌کند به اصل حقیقت بپردازد نه اینکه خودش را تحمیل کند.