زندگی یک کفترباز مقابل دوربین کامران حیدری
کد مطلب : 11110

زندگی یک کفترباز مقابل دوربین کامران حیدری

تاریخ انتشار: دوشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۵ ساعت ۱۳:۲۱
آخرین مستند کامران حیدری با نام «علی‌آقا» که داستان زندگی یک کفترباز است به پایان رسید.
Share/Save/Bookmark
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سینماتجربی به نقل از سایت هنر و تجربه، کامران حیدری مستندساز و عکاسی که ساخت چندین مستند از جمله دو فیلم «دینگومارو» و «من نگهدارِ جمالی وسترن می‌سازم» را در کارنامه‎اش دارد پاییز امسال با «دینگومارو» موفق به دریافت جایزه بهترین مستند بلند سال از جشن انجمن منتقدان سینمای ایران شد. «دینگومارو» با تهیه‌کنندگی تلویزیون‌هایZDF و آرت تولید شده بود و علاوه بر اکران‌های یک روزه در ۱۸ شهرِ آمریکا و کانادا، اکرانی ۴۵ روزه در مونیخ داشت.
حیدری درخصوص دلیل انتخاب این موضوع و ساخت مستند براساس آن می‌گوید: «بعد از ساخت مستند «دینگومارو» تصمیم گرفتم سراغ ساخت فیلمی بروم که تولید ساده‌تری داشته باشد تا بتوانیم یکی دو نفره آن را بسازیم و مثل یک فیلم سینمایی قصه آن را تعریف کنیم. چهار روز در هفته را سراغ کاراکتر اصلی می‌رفتم و زمان زیادی با او می‌گذراندم تا بتوانم قصه زندگی‌اش را روایت کنم.»
او در ادامه به شرح خلاصه داستانی از «علی‌آقا» می‌پردازد: «قصه این فیلم درباره یک کفترباز پیر است که در یکی از قدیمی‌ترین محله‌های شیراز زندگی می‌کند. او در جوانی‌اش در این محله آدم سرشناس و تأثیرگذاری بوده، الان هم همه او را می‌شناسند ولی چون پیر شده‌است، دیگر نمی‌تواند کفتربازی کند، به همین خاطر کبوترهایش در حال مردن و مریض شدن هستند. با او همراه شدم تا ببینم سرنوشتش با کبوترهایش چه می‌شود. ساخت فیلم دو سال طول کشید. البته تولید خیلی سبکی داشتیم؛ خودم تصویربرداری کردم و فقط یک صدابردار داشتم ولی کار خیلی سخت و زمانبری بود. زیرنویس و صداگذاری فیلم به تازگی تمام شده‌است.»
اغلب فیلم‌های مستندی که حیدری ساخت آن‌ها را برعهده داشته است، پرتره بوده و داستان زندگی یک کاراکتر خاص را روایت می‌کنند. «علی‌آقا» هم از این قاعده مستثنی نیست. حیدری دراین باره توضیح می‎دهد: «البته فیلم‌هایی که پرتره نیستند هم در کارنامه هنری‌ام دیده می‌شود ولی احساس می‌کنم در مستند پرتره بهتر می‌شود قصه تعریف کرد و با شخصیت همراه شد و دنیای درونی آن را راحت‌تر کشف کرد. بنابراین تمرکز کردن روی یک کاراکتر را بیشتر می‌پسندم.»
او که علاوه بر مستندسازی، به عکاسی مستند و پرتره نیز مشغول است از تاثیراتی که عکاسی روی نوع نگاهش گذاشته است، می‌گوید: «همواره تاثیراتی که عکاسی پرتره روی من گذاشته همراهم است و این موضوع در علاقه‌ام به مستندسازی پرتره تاثیرگذار بوده است.»
حیدری «علی‌آقا» را مستندی مشاهده‌گر معرفی می‎کند: «این مستند را بدون بهره بردن از دو شاخصه اصلی سینمای مستند یعنی «مصاحبه» و «نریشن» ساختم. این مستند حتی موسیقی هم ندارد. سعی کردم مثل یک فیلم داستانی، قصه فیلمم را پیش ببرم و از مصاحبه و نریشن برای روایت فیلمم کمک نگرفتم. حدود پنج ماه با این کاراکتر زندگی کردم، حتی بعضی شب‌ها پیش او می‌ماندم. این باعث شده بود، بدانم چه نوع اتفاق‌هایی در زندگی‌اش رخ می‌دهد. بنابراین با تمام جرئیات زندگی‎اش طی دو سال اخیر آشنا شدم و براساس آن موضوعات مهم زندگی‌اش را مدنظر قرار دادم و فقط روی آن‌ها تکیه کردم تا بتوانم بهتر تمرکز کنم، نه اینکه همه چیز را ضبط کنم و بعد در مرحله مونتاژ بخواهم یک قصه از آن بیرون بکشم.»
او هم‌چنین درباره نحوه آشنایی‌اش با کاراکتر علی‌آقا می‎گوید: «بیش از ۱۲ سال است که در این محله قدیمی که در پایین شهر است، عکاسی مستند می‌کنم. در این مسیر با آدم‌هایی مواجه شدم که برایم جذابیت داشتند و خیلی از آن‎ها کفترباز بودند. با علی آشنا شدم و برایم جالب شد که فیلمی درباره کفتربازی بسازم.»
حیدری درخصوص تصمیماتش برای نمایش این فیلم توضیح می‌دهد: «زمان فیلم ۸۰ دقیقه است. احتمال دارد مثل کارهای قبلی‌ام، ابتدا فیلم را به یک یا دو جشنواره الف بفرستم تا اولین نمایش آن در این جشنواره‌های خارجی باشد، بعد از آن هم برای نمایش‌ تلویزیونی این فیلم در کشورهای خارجی اقدام می‌کنم. سپس برای اکران فیلم در ایران پیگیر خواهم شد. به طورقطع هنروتجربه بهترین جا برای نمایش فیلم مستند است.»
و درباره تجربه اکران فیلم‌هایش در گروه هنروتجربه می‎گوید: «به نظرم نکات مثبتی که اکران فیلم در هنروتجربه دارد بسیار بیشتر از نکات منفی آن است. قبل از هنروتجربه فیلم‌های مستند در ایران به مرحله اکران عمومی نمی‌رسید و نمایش این فیلم‌ها محدود به اکران آن‌ها در جشنواره‎ها می‌شد. ولی اکران در هنروتجربه فرصت خوبی است. البته نقدی را هم به این گروه وارد می‌دانم. بعضی از فیلم‌های مستندی که در گروه هنروتجربه اکران شدند بسیار بهتر و باکیفیت‌تر از برخی فیلم‌های داستانی بودند که در این گروه روی پرده رفته‌اند. دوست دارم فیلم‌های مستند هم مثل فیلم‌های داستانی، زمان بیشتری برای اکران داشته باشند و تبلیغات بیشتری برای آن‌ها بشود و فرصت اکران مستند برابر با فرصتی باشد که در اختیار فیلم داستانی گذاشته می‌شود. چون بعضی از فیلم‌های مستند واقعا این قدرت را دارند که به اندازه فیلم‌های داستانی مخاطب را به سینما بیاورند.»
او در پایان از ساخت فیلم داستانی جدیدش خبر می‌دهد. این پروژه سال آینده کلید خواهد خورد و یک فیلم بلند داستانی جاده‌ای است که کامران حیدری در حال حاضر مشغول انجام مقدمات پیش‌تولید، دیدن لوکیشن‌ها و نوشتن فیلم‌نامه آن است.