مراسم تشییع پیکر منوچهر عسگری‌نسب در خانه سینما برگزار شد
کد مطلب : 13236

مراسم تشییع پیکر منوچهر عسگری‌نسب در خانه سینما برگزار شد

تاریخ انتشار: سه شنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۷ ساعت ۱۲:۱۴
آیین تشییع پیکر و بدرقه‌ی منوچهر عسگری‌نسب به سوی خانه ابدی‌اش در قطعه هنرمندان بهشت‌زهرا(س)، صبح امروز (سه‌شنبه 23 مرداد 97) با حضور جمعی از مسئولان و سینماگران، در ساختمان شماره 2 خانه سینما برگزار شد.
Share/Save/Bookmark
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی "سینماتجربی" به نقل از خبرگزاری مهر، در ابتدای این مراسم، حسین ترابی مستندساز پیشکسوت سینما و از دوستان زنده‌یاد منوچهر عسگری‌نسب پشت تریبون قرار گرفت و گفت: او رفت و ما هم می‌رویم. در بزنگاه تاریخِ ایران که خیلی‌ها از کشور رفتند، عسگری نسب با وجود اینکه گذرنامه آمریکایی داشت به وطن بازگشت و با خوب و بد ساخت و به نسل جوان آموخت. او خون دل‌ها خورد و نامهربانی‌ها دید ولی مهربانی کرد. سال‌های پس از انقلاب به دعوت او یک سریال نوشتم. او اغلب به خانه ما می‌آمد و از هر دری با هم صحبت می‌کردیم، از همین رو می‌توانم بگویم او دلبسته انقلاب و امام بود.
در ادامه محسن امیریوسفی رییس کانون کارگردانان روی صحنه آمد و بیان کرد: من از نسل جدیدتر سینما هستم اما از عسگری نسب خاطره‌ها دارم. حسی که نسبت به او دارم این است که او فیلمسازی بود که شاخصه‌های کاری‌اش مربوط به دهه شصت و هفتاد بود؛ یعنی زمانی که عشق به سینما در آن دوران بیشتر از حالا بود، چون اهالی سینما بیشتر در کنار هم بودند و با یکدیگر اتحاد بیشتری داشتند. امیدوارم باز به همان دوران بازگردیم که دوران سینماسالاری بود.
سپس داریوش آشوری از تدوینگران سینما عنوان کرد: بزرگمرد اخلاق سینما را از دست دادیم. ما در بمباران و موشک‌باران با یکدیگر کار می‌کردیم، در حالی که در آن دوران چندان امنیت وجود نداشت. او از روابط سینما خوشش نمی‌آمد، به همین دلیل حدود بیست سال کار نکرد چون شرایط سینما را به گونه‌ای دیگر می‌دید. من خیلی چیزها از او یاد گرفتم. ما حتی برای یک فرم ساعت‌ها با یکدیگر صحبت می‌کردیم.
وی افزود: او علاقه زیادی به خانواده‌اش داشت. این خانواده پدری را از دست داده است که اخلاق در وجودش نهادینه شده بود. او برای کار خود بسیار وسواس داشت و معتقد بود باید از سینمای درست، حمایت کرد و این موضوعات باعث شده بود او فرهیخته باشد. فقدان منوچهر برای سینما دردناک است، من هم یار قدیمی خود را از دست داده‌ام. امیدوارم قدر بقیه پیشکسوتان دانسته شود و خانه سینما تنها محفل مراسم فوت نباشد.
آشوری اظهار کرد: عسگری نسب از سینما دلخور بود. او رک بود و به من رک بودن را آموخت، از همین رو امیدوارم مسئولان به وضع موجود رسیدگی و از نسل قدیم حمایت کنند، چون گویا سینما و تلویزیون مسیر خود را تغییر داده‌اند. او اندکی گله از کسی نداشت اما دوست داشت دیگران به او سر بزنند، این در حالی است که سینما به او بی مهری کرد.
در ادامه سعید پورصمیمی ضمن تسلیت به خانواده عسگری نسب بیان کرد: مراسم وداع با یکی از تاثیرگذارترین کارگردانان سینما است؛ نمی‌دانم انقدر آدم‌ها زود فراموش می‌شوند یا چون برخی کار نمی‌کنند سراغی از آنها گرفته نمی‌شود. زندگی عسگری نسب به دور از جنجال و هیاهو بود. امروز آدم‌هایی برای این مراسم نیامده‌اند که عکس یادگاری بگیرند، بلکه آنهایی آمده‌اند که جگرشان از فوت او سوخته است.
وی افزود: متانت، درستی، راستگویی و... او همیشه مشهود بود و در عین حال رک بود. محیط حرفه‌ای ما پر از کینه‌ورزی و رقابت‌های زشت است، اما عسگری نسب بسیار پاک زیست و عاشقانه کار کرد. به یاد دارم در همکاری‌هایی که با هم داشتیم درگیری‌هایی هم داشتیم اما قضیه را رو در رو با یکدیگر حل می‌کردیم و هیچگاه نشنیدم که او پشت سر من حرف بزند.
پورصمیمی عنوان کرد: نمی‌دانم چرا در سال‌های اخیر کار نکرد اما به نظرم دلزده بود. هرچند او بازنشسته بود اما می‌توانست بیشتر از اینها کار کند. ما دوستی را از دست دادیم که صداقت بسیار داشت.
سپس عبدالله اسفندیاری پشت تریبون قرار گرفت و گفت: بسیار سخت است در مراسم عزیزی صحبت کنیم که خاطره‌های زیادی با یکدیگر داشته‌ایم. او از اولین یاران و حامیان و مشاوران ما در بنیاد سینمایی فارابی بود؛ مردی پاکدست و با اخلاق. یادم نمی‌آید که حتی یک نکته دلخوری و گلایه‌مندانه از او وجود داشته باشد. او مشاوری امین و بی عقده بود.
وی افزود: او احتیاط زیادی در مسایل مالی داشت و با همین اخلاق و سلامت نفس کار می‌کرد. عسگری نسب در سال‌های آخر از حضور در سینما پرهیز و سعی می‌کرد خود را درگیر مسایل مالی و مدیریتی نکند.
اسفندیاری در پایان گفت: امیدوارم قدر یکدیگر را بدانیم. این توصیه‌ای است که باید به همه ارزشمندان سینما داشته باشیم.
پس از صحبت‌های اسفندیاری، منوچهر محمدی روی صحنه آمد و گفت: اولین برخورد من با عسگری نسب به روز اول جنگ و زمان بمباران تهران برمی‌گردد که ما در صداوسیما بودیم. در آن روز قرار شد ۲ اکیپ برای فیلمبرداری و گزارش اعزام شوند. آن شب در صداوسیما خوابیدیم و قرار شد فردای آن روز بچه‌ها را راهی کنیم. آن روز برای اولین بار منوچهر عسگری نسب را دیدم و درخواست کرد ما را همراهی کند. او اولین نیروی داوطلبی بود که حاضر شد به جنگ بیاید. من بیست روز اول جنگ را در جنوب با او گذراندم. صحنه‌هایی که او گرفت بسیار تأثیرگذار بود، اما بسیاری از آن تصاویر متاسفانه هنوز قابل نمایش نیست چرا که صحنه‌های تلخی هستند.
محمدی بیان کرد: هرچند او تحصیلکرده آمریکا بود اما با وقوع انقلاب به ایران بازگشت و خالصانه‌ کار کرد. من هیچوقت ندیدم که طلبی از کسی داشته باشد و حتی متقاضی کارت فجر هم نبود. در طول بیماری‌اش حتی یک برگ بیمه هم به خانه سینما نیاورد. او میل به دنیاطلبی نداشت و ساده و بی‌پیرایه زندگی می‌کرد. او جزو نادر افرادی در سینمای ایران بود که بدون هیچ چشم‌داشتی به سینما نگاه می‌کرد. در مقام کارگردان و استاد بسیار فروتن بود و من هیچگاه از او نشنیدم که از کسی بد بگوید. افسوس که یکی از هنرمندان با اخلاق سینما را از دست دادیم.
در پایان هومن عسگری نسب فرزند این فیلمساز روی صحنه آمد و بیان کرد: شرایط سختی است اما مرگ حق است. دوست دارم به خاطرات خوب از پدرم فکر کنید.
وی در ادامه ضمن بیان خاطره‌ای از پدرش، به بیان رزومه‌ای از او پرداخت.
حجت الاسلام دعایی نیز در پایان مراسم بر سر پیکر این سینماگر نماز خواند.
محمدمهدی حیدریان، علیرضا تابش، علیرضا رضاداد، منوچهر شاهسواری، سعید پورصمیمی، محمد آفریده، محمود اربابی، محمدمهدی عسگرپور، همایون اسعدیان، علیرضا رئیسیان، علیرضا شجاع‌نوری، مجتبی اقدامی، همایون امامی، محسن امیریوسفی، ایرج طهماسب، سیامک اطلسی، منوچهر محمدی، مهدی میامی، مازیار میری، لادن طاهری، برزو ارجمند، حبیب اسماعیلی، مهدی یزدانی، شهنام صفاجو و... از حاضران در این مراسم بودند که اجرای آن برعهده‌ی کامران ملکی بود.
در ادامه، پیکر زنده‌یاد منوچهر عسگری‌نسب در قطعه هنرمندان بهشت‌زهرا(س) به خاک سپرده شد.
گفتنی است: مراسم یادبود این هنرمند، روز جمعه ۲۶ مردادماه از ساعت ۱۱ تا ۱۲:۳۰ در مسجد پیامبر اعظم(ص) واقع در خیابان شریعتی، نرسیده به سیدخندان، روبروی پارک اندیشه برگزار می‌شود.