تیترهای آرتیستی ات در یاد ما خواهد ماند
کد مطلب : 12715

گزارشی از آخرین وداع با اردلان عطارپور؛
تیترهای آرتیستی ات در یاد ما خواهد ماند

تاریخ انتشار: چهارشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۶ ساعت ۱۴:۱۷
پیکر مرحوم اردلان عطارپور با همراهی جمعی از هنرمندان، خانواده و دوستانش صبح امروز از مقابل خانه هنرمندان به سمت خانه ابدی اش در قطعه نام آوران بدرقه شد.
Share/Save/Bookmark
به گزارش روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، مراسم تشییع مرحوم اردلان عطارپور صبح امروز - چهارشنبه ۱۱ بهمن ماه- در خانه هنرمندان برگزار شد. در ابتدای این مراسم اسدالهچ امرایی درباره رفیق دیرینه اش گفت: درگذشت رفیق سالیانم را به خودم، خانواده اش و ادبیات کشور تسلیت می گویم. اردلان را سال های سال می شناسم و با هم در روزنامه ها و مجلات متعددی کار کردیم که اکنون تمامی آن ها نزد اردلان هستند چرا که چپ و راست تعطیل می شدند و ما به روزنامه دیگری می رفتیم.
وی ادامه داد: تمامی ما روزی خواهیم مرد اما کیفیت زندگی مهم است. اردلان موقعیت های خوبی در زندگی داشت و به موقعیت های خوبی می توانست برسد اما برایش زندگی مهم بود و دوست داشت آن طور که می خواهد زندگی کند. اردلان خیلی زود از پیش ما رفت اما ما چه کسی هستیم که تعیین کنیم چه کسی چه زمانی برود و چه زمانی نرود؟ اگر اردلان در چنین مراسمی حضور داشت گوشه ای می ایستاد و می خندید که مهم آن چیزی است که از ما به جا می ماند. مهم این است که در جامعه موثر باشیم.
امرایی با تاکید بر وسواس های همیشگی اردلان عطارپور برای انتخاب تیتر افزود: در مجله همشهری ساعت ها می نشستیم و فکر می کردیم که چه تیتری انتخاب کنیم. اردلان هنگام انتخاب تیتر به قدری دقت می کرد که گاهی پنج بار تیتر تغییر می کرد و می گفت باید تیتر آرتیستی بزنید تا خواننده بلافاصله به خواندن متن علاقمند شود. این وسواس را در کتاب هایش هم داشت و بارها آن ها را ویرایش می کرد. او رفیق خوبی بود و مسلما خاطره اش با ما خواهد ماند.
در ادامه این مراسم، محمدرضا سعدی مدیریت روزنامه جهان صنعت با اشاره به همکاری با اردلان عطارپور طی دو دهه در روزنامه اش گفت: اردلان ویژگی های جالبی داشت. سال ۷۹ که به عنوان سال امیرالمومنین نام گذاری شده بود آقای مسجدجامعی ماموریتی به من داد که تنها کسی که برای انجام آن به من کمک کرد اردلان بود. قرار بود نشریه گلستان قرآن را منتشر کنیم و در همان زمان اردلان به مدت سه شب خانه نرفت تا ما پایه گذار نشریه گلستان قرآن باشیم.
وی افزود: اسدالله امرایی از تیترهای آرتیستی اردلان حرف زد و باید بگویم بسیاری از دوستان خاطره های خوشی از تیترهای اردلان دارند. سبک فعلی روزنامه جهان صنعت مدیون هنر اردلان است.
جواد طوسی هم با حضور در این مراسم پیرامون دوست دیرینه اش گفت: من قصد دارم از منظر دیگری درباره دوست ۳۶ ساله ام صحبت کنم. ما اوایل انقلاب تیمی ۳ نفره بودیم و پرسه زنی های اجتماعی ما در شهر تهران شکل عجیبی داشت. نمایش های «مرده های بی کفن و دفن» اثر حمید سمندریان و «كله گردها و كله نوك تيزها» به كارگردانی ناصر رحمانی نژاد را تماشا می کردیم و همان موقع اردلان پیشنهاد می داد که سری به قلمستان محله کودکی اش بزنیم.
وی ادامه داد: اردلان به قدری عاقلانه درباره طبقات اجتماعی و شرایط زندگی در منطقه حرف می زد که من از همان جا این آینده نگری را داشتم که او می تواند فرد موفقی در رسانه های مکتوب باشد. البته این اتفاق در حوزه ادبیات برای او افتاد. اردلان قواعد بازی این زمانه را بلد نبود و هیچ گاه شناسنامه فرهنگی اش را جار نمی زد. اشراف خوبی به اشعار حافظ داشت و با بیانی موجز اشعار را کالبدشکافی می کرد. او در کتاب «هفت خط ز جام» از منظر دیگری واژه هفت خط را بررسی کرده و اشاره ای به آدم هایی دارد که هفت خط بودن را بلد نیستند و بایکوت می شوند. او خودش یکی از همین افراد بود.
سلیمی؛ یکی از دوستان قدیمی اردلان عطارپور هم در ادامه مراسم روی سن آمد و درباره دوست قدیمی اش گفت: ای کاش می توانستم از تاریخ هشتم بهمن ماه تا به امروز را از تقویم زندگی ام پاک کنم. من با مرگ مشکلی ندارم اما گاهی منطق آن می لنگد. اولین بار اردلان را در دفتر هفته نامه حوادث دیدم که بعدها تعطیل شد. جالب است که هیچ گاه یکدیگر را در اداره بیمه و فضاهای این چنینی نمی دیدیم و هربار دیدارهای یک باره مان در کتاب فروشی های انقلاب و کریم خان بود. سال ۷۶ تازه کتاب «نخبه کشی» منتشر شده بود و اردلان آن را به گونه ای نقد کرد که سر و صداهای زیادی به پا شد. سال ۸۶ که من را به جهان صنعت دعوت کرد با او همکار شدم. سردبیر من بود و عاشق تیترهایش بودم اما سال ۹۰ به یکباره از مطبوعات کنار کشید و سراغ کتاب و تحقیقات رفت. او قدر ندید البته که روزنامه نگاری قدر و حشمت و جام ندارد اما در نهایت هیچ کدام روزنامه نگار نشدیم.
در ادامه این مراسم همسر اردلان عطارپور پشت تریبون قرار گرفت و ضمن تشکر از حضار گفت: همه می دانند که زندگی با انسان هایی مانند اردلان که نامردیها و نامرادی های بسیاری می بینند چه سختی ها و دشواری هایی دارد. او درد کشیده بود.
وی با بیان این که حرف زدن درباره کسی که چهل سال عاشقش بوده و همراهی اش کرده، دشوار است، تصریح کرد: ناگفتنی ها بسیار زیاد است. اردلان بسیار متفاوت از دیگر افراد بود. او فردی فیلسوف، ادیب و جامعه شناس بود اما سهم اش از این زندگی دو متر مسکنی بود که به او دادند.

در پایان این مراسم ارد عطارپور از زاویه دیگری به توصیف برادرش پرداخت و با اشاره به ویژگی بخشندگی او گفت: اردلان به مادیات و دنیا بی اعتنا بود. بسیار بخشنده بود و من همواره سعی می کردم شیوه او را دنبال کنم. زمانی که پزشکی قانونی به ما گفت که از بافت های کنار پای او می توان برای بیماران سانحه دیده استفاده کرد و امکان اهدای این عضو پس از مرگ وجود دارد همگی با این موضوع موافقت کردیم. برادرم اردشیر می گفت اگر ناگهان اردلان روی میز جراحی بهوش آید دو دست را ستون بدن می کند و تنه را بالا می آورد و به گروه جراحان می گوید هر چه لازم دارید، بردارید. این حرف اردشیر نشان از واقعیتی دارد. اردلان می بخشید بی آنکه طلب بخششی بیش از روزی ساده خود داشته باشد.
گفتنی است در این مراسم سید محمد مهدی طباطبایی نژاد، مرتضی رزاق کریمی، علیرضا حسینی، لادن طاهری، اسدالله امرایی، جواد طوسی، فرهاد ورهرام، مانی میرصادقی، پیروز کلانتری، ارد زند، فرشاد فرشته حکمت، حسن دامن زن، جعفر صانعی مقدم، محمد آفریده، غلامرضا رمضانی، محمد شکیبانیا، مرتضی شاملی، مجید مغنیان، مژگان صیادی، محسن استادعلی، محمد احسانی، علیرضا دهقان، مصطفی شیری، جواد وطنی، امیرهادی ملک اسماعیلی، سعید خدارضایی و... حضور داشتند.