عاجز از اعتراف به گناه ناکرده
کد مطلب : 12923

یادداشت محمدرضا فرزاد درباره مستند «همدلی»:
عاجز از اعتراف به گناه ناکرده

تاریخ انتشار: چهارشنبه ۵ ارديبهشت ۱۳۹۷ ساعت ۱۱:۰۵
«همدلی» همچون «ایدا»ی پاول پاولیکوفسکی داستان بلوغ یک نوجوان در مذهبی مبتنی بر فرایض و عبادات است.
Share/Save/Bookmark
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی "سینماتجربی"، مستند «همدلی» در بخش مستند زیر ذره بین سی و ششمین جشنواره جهانی فیلم فجر حضور دارد. این مستند روز چهارشنبه ۵ اردیبهشت ساعت ۱۳:۱۰ و روز جمعه ۷ اردیبهشت ماه ساعت ۱۹:۵۰ در سالن ۴ چارسو نمایش داده خواهد شد. محمدرضا فرزاد مستندساز یادداشتی درباره این مستند نوشته و آن را در اختیار ما قرار داده است.
در یادداشت محمدرضا فرزاد آمده است: ««همدلی» روایت خود را بر زمینه‌ی برگزاری آیین کاتولیک عشای ربانی و نخستین مراسم نان و شرابِ خانواده‌ای از هم گسیخته، پی می‌ریزد. در این جا نیز همچون «ایدا»ی پاول پاولیکوفسکی، داستان، داستان بلوغ نوجوان است در مذهبی مبتنی بر فرایض و عبادات. داستانِ بیم و استیصالِ نوجوانی که کورسوی امید و پیوند را در بیعت مومنانه‌ی دوباره‌ی خانواده با خدا و خویش، می‌جوید. «اُلا»ی چهارده ساله در این راهِ مومنانه تنهاست؛ پدر، دائم‌الخمر است و مفلوک، برادرش «نیکو» دیرآموز است و مبتلا به اوتیسم، و مادرش که از خانه رفته حالا با بچه یک ساله‌ای از مردی دیگر به خانه‌ی آشفته بازگشته و تلخ است که هیچ‌یک، آن‌چنان که اُلا، به عشای ربانی و خانوادگی‌شان امید برنبسته‌اند. این را می‌توان در سکانسِ کنایی و درخشانِ اعتراف مسیحیِ نوجوان اوتیست، به خوبی دریافت. پسرک، قربانیِ نقص و جبر جسمانی، معصوم است و عاجز از اعتراف به گناه ناکرده، غافل و فارغ و خنده زن به هر چه ایمان و گناه. فیلم، همچون هر مستند درخشان دیگری، استعاراتِ نهفته در واقعیت را معجزه‌آسا می‌یابد و می‌بیند و پیش روی‌مان می‌گذارد: خواهر در صحنه‌ای که یادآور عشای ربانی‌ست، برش‌های نازک موز را در دهان برادر بیمار خود می‌گذارد. صحنه‌ای که هر فیلم داستانی برای رسیدن به آن باید نبوغ و خلاقیت بسیار صرف کند. «همدلی» از ستوده‌ترین مستندهای یکی دو سال اخیر اروپا، گوهری دیگر از سینمای چشم‌نواز لهستان است که تبحری ویژه در پرداختن به مضمون مذهب در زندگی امروز، دارد. شعر مذهبیِ اندوهباری با تصاویری نزدیک و صمیمی و تدوینی سنجیده و هوشمند. تماشای همدلی می تواند برای سینمای مستندِ ما که به جهان کودکان و نوجوانان و زیست مومنانه در زندگی امروزین، کم التفات است، فرصت آموزنده ای باشد.»