فاطمه موسوی:«تجربه شرقی» را به تنهایی در ونیز ساختم
کد مطلب : 12628

فاطمه موسوی:«تجربه شرقی» را به تنهایی در ونیز ساختم

تاریخ انتشار: شنبه ۹ دی ۱۳۹۶ ساعت ۱۵:۴۴
فاطمه موسوی گفت: من «تجربه شرقی» را به صورت تک نفره در ونیز، شهری با جغرافیای متفاوت، ساختم و مجبور بودم کم کاری نکنم و روزی ۱۵ کیلو وسیله کار را حمل کردم.
Share/Save/Bookmark
به گزارش پایگاه خبری - تحلیلی سینما تجربی ، «فاطمه موسوی» مستندساز جوانی که با فیلم مستند «تجربه شرقی» در بخش جایزه شهید آوینی یازدهمین جشنواره بین المللی سینماحقیقت شرکت کرد، درباره این فیلم به خبرنگار سینمایی شبستان گفت: حقیقتش این است که من دو سال پیش با این سوژه آشنا شدم و تقریباً یک سال درگیر آن بودم و هر کدام از کاراکترهای مستند من (یک ایتالیایی، یک سوری و یک افغانی) درگیر عوارض جنگ هستند و کار کردن با این شخصیت ها سخت است. جذابیت این موضوع برایم این بود که شخصیت ها از سفرشان و عبور از مرز فاصله گرفته اند؛ کاراکتر افغانستانی ۹ سال و کاراکتر سوری ۲۰ سال است که در ونیز هستند. دختر ایتالیایی هم که سفرهای مداومی به خاورمیانه داشته است.

وی در ادامه درباره جذابیت این سوژه توضیح داد: برای من این جذاب بود که نگاهی دم دستی به موضوع مهاجرت نداشته باشم و هر پدیده ای که دچار مرور زمان شود حتما تغییر می کند و قطعاً خاصیت اولیه را ندارد و زمان باعث می شود یکسری مسائل از هر پدیده ای کشف و در حوزه ای که وجود دارد، مستحکم‌تر می شوند. این سوژه، نگاه دورتر، عمیق تر و متفاوت تری به جنگ می دادند. این فیلم در مورد انسان‌هایی است که در جایی که دوست دارند زندگی نمی کنند یا از جایی که هستند ناراضیند و به دنبال تغییر سرزمین هستند و این ویژگی انسان است که دوست دارد سفر کند و ببیند در عین حالی که از گذشته چیزی را با خود حمل می کند.

این مستندساز جوان به فصل مشترک این سه کاراکتر که مساله غذا است اشاره کرد و گفت: غذا، نیاز ثانویه هر انسانی است و غذا، معرف فرهنگ های مختلف، تاریخ، جغرافیا و طبیعت یک ملت و شهر است و غذا در هر فرهنگی به مثابه کد و پرچم می ماند و این مساله به هر کدام از این کاراکترها هویتی می داد و مشخص می کرد هر کدام از اینها چه کیفیتی از زندگی دارند.

وی با اشاره به سختی های کار برای ساخت این فیلم، اظهار کرد: گذشته از سختی های کار، من این فیلم را به صورت تک نفره در ونیز، شهری با جغرافیای متفاوت، ساختم و مجبور بودم کم کاری نکنم و روزی ۱۵ کیلو وسیله کار را حمل کردم. از طرف دیگر، همه آدم ها از گذشته شان تاثیر می‌گیرند و افرادی که در گذشته شان، جنگ را به نوعی تجربه کردند در سرزمین خودشان آدم های پیچیده تر و سخت تر و غیرقابل دسترس‌تری هستند و به همین دلیل بود که بارها پروژه من متوقف شد اما با خودم می گفتم که "بگذار «تجربه شرقی» برای خودت تجربه متفاوتی باشد".

کارگردان مستند «تجربه شرقی» در پایان در پاسخ به اینکه آیا از طریق فیلمسازی در حوزه مستند امرار معاش می کند، به شبستان گفت: من هم مانند بسیاری از فیلمسازان مستند از این راه زندگی می کنم و شغل دیگری هم ندارم البته برخی از فیلمسازان مستند شغل جنبی دارند حتی بعضی از فیلمسازان حوزه داستانی هم شغل جنبی دارند. اغلب مستندسازان ایرانی به صورت چریکی و تک نفره کار می‌کنند و درصد رویاپردازی‌مان بیشتر از حوزه داستانی است. در جشنواره سینماحقیقت در کارگاه فرانکو رزی شرکت کردم که او هم فیلمساز تک نفره است و کلی حالم خوب شد و خیلی به من در فیلمسازی انگیزه داد و نکاتی را تاکید کرد که من بارها به آنها رسیده بودم البته قصد مقایسه با او را ندارم اما من هم در اشل فیلمسازی خودم به این نکات رسیده بودم. حقیقت هر روز برای کسی که به دنبال حقیقت است، روشن می شود.